donderdag 26 juli 2012

Mieke's activities.... nou lekker actief

Op mijn weblog ben ik in geen geval actief. Gisteren na een uitvoerig gesprek in de duikwinkel de link van mijn weblog aan iemand doorgestuurd. Hij moet wel gedacht hebben, lekkere 'activities'.... In geen maanden geblogd. Maar we leven met zijn allen in een gehaast bestaan en soms moet je tot de conclusie komen dat er ook nog tijd is voor andere dingen, zoals bloggen! Maar naast mijn twee kanjers van meiden, mijn werk, zo af en toe bijspringen in de duikwinkel en allerlei andere dingen, vind ik het ook plezierig om af en toe tijd te maken voor bankhangen. Lekker bakkie nespresso, goede film, hondje binnen aaibereik (zorgt het beestje zelf wel voor en terroriseert met regelmaat de bank). En zo doen we samen aan bankhangen. En dan weet ik ook nog tijd te maken voor af en toe een beetje sporten. Ik sport inmiddels alweer een ruim een jaar. Sinds twee weken ben ik samen met mijn jongste dochter aan het 'pilatussen'. Een beetje verkeerd ingeschat. Ik dacht een beetje ontspannen bewegen op relaxte muziek. Integendeel: De muziek is wel relaxed, maar de inspanningen daarentegen zijn behoorlijk zwaar. Na de eerste keer kon ik twee dagen erna weer voelen dat ik spieren had op plaatsen waarvan ik me niet bewust was dat ik ze had. Gisteren weer een nieuwe uitdaging, met een stuk latex.... maar dan op een andere manier, hihi. Dit om de inspanning en spanning iets te verhogen.Eén oefening moest op de buik worden gedaan. En daar zit het probleem. Ik kan zeker op een wat hardere ondergrond niet echt aangenaam op mijn buik liggen. Grote hilariteit, de instructrice vroeg of ik misschien.... Ah nee, zal toch niet, zei ze, terwijl ze me aankeek. Ik zeg nee hoor, die giecheldame hier achter mij is mijn jongste dochter (17 jaar), ik heb besloten dat ik niet meer kinderen wil dan twee. Kan ook niet, die beslissing heb ik ook bijna 17 jaar geleden heel rigoreus genomen. Maar goed, op zo'n moment ben je je weer bewust dat je lichaam toch een behoorlijk verandering heeft moeten ondergaan en dingen die voorheen vanzelfsprekend waren, dit niet meer zijn. Maar als dat het enige is, dan heb ik toch niet te klagen. Doe ik ook niet. Voel me super en doe alles waar ik weer zin in heb. Volgende week een keer geen pilatus i.v.m. vakantie, maar de week daarop weer wel. Pak ik toch gewoon een andere discipline op de sportschool. Dus ondanks mijn drukke leventje, toch tijd maken voor af en toe een avondje sporten. Uiteindelijk moet er ook nog een klein beetje gewicht af. Doordat ik toch bijna een jaar weinig of niets heb kunnen doen, zijn ook bij mij de kilootjes toegenomen, niet te veel, maar voor mij te veel om ze er aan te laten zitten. De eerste drie heb ik al gedag gezegd, nu nog die andere vier, maar rustig aan! Oh ja en siliconen zijn zwaarder dan vet, dus ik heb ca. een kilootje speling :-)

dinsdag 28 februari 2012

Time flies...

Alweer bijna 2 maanden verder, sinds de laatste keer dat ik heb geblogged. Goed teken toch. Nog een keer op controle geweest bij de boetseer annex origami dokter en hij wil me voorlopig niet meer zien. Beturrrrr!
Tussendoor (eind december/begin januari) even een opleiding gevolgd: TBMB, staat voor Technisch Beheerder Mechanische Beveiliging... een mond vol. En wat kun je er mee. Nou, ik helemaal niets. Nee hoor, zonder dollen, je kunt een goed advies geven over bouwkundige beveiliging en je kunt constateren of iets conform de normen aangebracht is. Samen met mijn TBV (Technicus Beveiligingsinstallaties) mag ik mezelf S.I.B.'er noemen: Specialist Inbraak Beveiliging. En schuift dat nu meer. Ook dat niet, dus vraagt iedereen zich nu af waarom ik deze opleidingen heb gedaan. Gewoon omdat je er nooit dommer van wordt en het gezien mijn huidige werk, zeker een aanvulling is, om onze leden van advies te voorzien. Ik moet toegeven dat ik het super leuk gevonden heb om deze opleidingen te volgen en de baas betaalde! Wat ga ik verder voor opleiding doen. Ik denk nog brandmeldinstallaties en mijn interesse ligt ook nog bij een post HBO, RSE. Binnenkort eens in overleg of de baas ook dat wil betalen!
Dan begint het ook wel weer te kriebelen om op vakantie te gaan, maar je kunt je geld maar één keer uitgeven en een andere auto is ook één van mijn wensen. Oplossing, op een houtje bijten, meer sparen en twee vliegen in één klap vangen, want van op een houtje bijten val je ook af, hoef ik geen inspanningen meer te leveren op de sportschool, wat toch geen effect heeft en ik houd geld in mjn zak. Werkte het maar zo, maar dat op een houtje bijten werkt niet bij mij. Ik vind nl. eten op zijn tijd best wel lekker. Dus toch maar actief blijven op de sportschool en hopen dat het toch een keertje aanslaat. Ach en er wordt beweerd dat het goed is voor je gezondheid, een beetje bewegen.
Maar ik krijg ook weer zin om te duiken, dus toch ook maar een beetje op internet de opties voor een leuke tropische bestemming bekijken. Houd me weer van de straat!
Oh ja en dan ben ik ook nog eens bijna jarig, samen met mijn broer. Wel toevallig, als je de helft van een tweeling bent. Maar het schijnt dat je er niets van voelt, het overkomt je en het keert ieder jaar weer terug. Dus ik ga er niet al te veel aandacht aan besteden.
Op naar de volgende blog maar weer!

dinsdag 3 januari 2012

Pijn is niet fijn...

Jeminee, al veuls te lang geleden dat ik ook maar naar mijn blog gekeken heb, laat staan dat ik voor wat opvulling heb gezorgd. In december voor de tweede tattoo sessie geweest, maar het liep weer terug. Dus vorige week maar weer gebeld voor een afspraak en die was vandaag.
Om half 4 moest ik me melden. Nou dat ging dus niet lukken. Het regende en het regende, en het regende nog veeeeeeel meer, met bakken kwam het uit de lucht. De snelweg leek meer op een rivier dan dat je asfalt zag. Maar bikkel als ik ben, twee handjes aan het stuur, heb ik me er toch door heen gesleept in mijn oude bolide! Af en toe vol op de rem omdat ze dat voor mij ook deden (wel zo handig, anders hoor je boem!!!!). Dit vanwege de harde wind en de hoeveelheid water die van boven kwam (niet van onderen natuurlijk, dat is niet gebruikelijk bij regen). Met vooraankondiging iets te laat op mijn afspraak, maar ik mocht toch nog naar binnen. Gelijk doorlopen... Niet eens de beste wensen, maar dat kan iedere dag, want iedere dag is een nieuwe dag. Direct in de stoel, lampje aan, naaldjes en de inkt gereed. AUWWWWW. Oh ja, dat is waar ook, sorry, het doet bij jou pijn. Is niet gebruikelijk, maar vooruit, even wat verdovingszalf. En weg is de pijn! Maar niet heus, de pijn voel ik nog steeds, wel een beetje minder! Ontspannen, goed in en uit ademen. Het schijnt te helpen. Nietes, ik voel nog steeds pijn, maar gewoon even doorzetten. Na een half uurtje prikken met naaldjes en verf is ze klaar. Nu moet het dan toch goed zijn. Drie keer is scheepsrecht (waar die uitdrukking nou op slaat, geen idee, maar ik hoor hem vaker). Crèmetje erop, steriel gaasje en misschien wel niet meer tot de volgende keer.
Inmiddels was het droog en zag ik het zonnetje zelfs en via mijn achteruitkijk spiegel kon ik genieten van een schitterende lucht, terwijl ik naar huis reed. Nu even een paar dagjes niet al te veel doen, de wondjes moeten eerst genezen. Af en toe prikt of jeukt het een beetje. Maar ik ga er vanuit dat de laatste puntjes (whahahaha puntjes)op de "i" zijn gezet. Binnenkort een afspraak maken met de origami en/of boetseer dokter, want hij wil het eindresultaat ook graag zien. Nog even langs de klinisch fotograaf voor een fotoshoot en dan hoop ik toch echt dit hoofdstuk afgesloten te hebben.

donderdag 10 november 2011

Ik heb toch niets te doen!

Was het maar waar dat ik niets te doen heb. Integendeel,ik vraag me af wanneer ik weer eens tijd heb voor mezelf. Ik moet nog zo ontzettend veel doen, zoals eindelijk de laatste kwast door mijn huisje. Er zijn nog steeds dingen die een likje verf nodig hebben en ik woon er pas 3 jaar! Gaat lekker, dan heb ik al een half jaar nieuw behang in huis.... Eén voordeel, het kan niet bederven en het zit in het plastic. En maar niet te spreken over van alles dat nog opgehangen moet worden, van foto tot handdoek haakje en "messenrek".... Zal allemaal toch een keer moeten gebeuren.
Maar eerst ben ik voornemens om een fotoboek te maken van al mijn Egypte vakanties van de afgelopen periode bij elkaar. Een selectie van foto's uit de rode zee. En op dit moment heb ik toch geen internet thuis en ook geen vaste telefonie. De meneer van het internet/telefonie/tv bedrijf (je kent het wel, alles in één), was al helemaal verbaasd dat we wél tv kunnen kijken. De signaalsterkte is zo zwak... Dus beter signaalzwakte. Whahahahaha! Maar het komt goed, alleen moeten we een beetje geduld hebben. Maar zonder internet zou je zeggen dat je dus meer tijd hebt voor andere dingen. Ik dus duidelijk niet, kom nog altijd tijd te kort. Maar er moeten ook centjes verdiend worden om weer leuke dingen te kunnen doen en kopen!
Binnenkort weer naar de aardige tattoo mevrouw, heb er wel zin in.... het resultaat wordt echt wel mooi en heel waarschijnlijk is dat dan de laatste keer. Dan hoef ik alleen nog maar terug naar het ziekenhuis voor de klinisch fotograaf, omdat meneer de origamie dokter ook nieuwsgierig is hoe het is geworden. En dan ga ik het ook aan Charly Slakkiemate laten zien. Dat heb ik beloofd. Zij staat aan de beginfase van wat ik allemaal al achter de rug heb, alleen een klein beetje anders. Maar toch is er een gelijkenis in ons verhaal. Insiders weten wel wat. Alleen moet Charly Slakkiemate eerst nog een beetje aansterken, want ze is net geopereerd.
Zo... maar om het niet altijd over hetzelfde te hebben, alvast een klein voorproefje van Egypte..... Kijk nu al weer uit naar een nieuwe vakantie, maar dat zit er even niet in. Centjes zijn op en ik moet eerst nieuwe verdienen. Vandaar dat ik dus geen tijd heb.

Een simpel anemoonvisje... Wat nou simpel, die visjes zitten echt nooit stil.Dus ik ben übertrots op deze foto! De liveaboard was trouwens supergaaf. Heul veul hoge golven en lekker helemaal niet zeeziek. Helemaal nergens last van gehad. De golven konden voor mij niet hoog genoeg zijn. Ik vind een liveaboard echt wel heel erg leuk en volgens mij dacht iedereen daar zo over.

Maar een vakantie lekker samen en dan struinen over de zeebodem is ook wel heel erg leuk. Dus daar voor volgend jaar maar weer naar kijken en dan in 2013 weer met die grote groep op vakantie. Was echt wel heel gezellie. Kijken waar de reis dan naar toe gaat. Misschien wel met zijn allen op een eiland, de Malediven of zo. Maar dan mag ik wel even gaan sparen! Maar ik wil voor nog zo veel meer dingen sparen. Het houdt niet op. Maar goed, ik weet waar ik voor werk.
Het zal weer even stil worden rond mijn persoontje, want heel veel spectaculairs dan alleen het tattoo vervolg staat er niet op de agenda. Misschien dat ik na het tatoeëren nog een keertje blog, of gewoon wanneer ik er weer zin in heb.
Chowiedebowie!

woensdag 26 oktober 2011

En toen was gisteren voorbij! (vervolg op 'The new experience')

Nee hoor mevrouw, het tatoeëren, daar voelt u niets van. Misschien een heel klein beetje in het begin, maar dan niet meer. Hoe lang duurt het begin? Want ik voelde wel pijn, mensen mogen niet jokken en vooral niet als ze zeggen dat het geen pijn doet en het doet wel pijn. Maar de aardige mevrouw had er wel een oplossing voor. Eén of andere spray en toen deed het een stuk minder pijn. Nog wel een klein beetje, maar ik ben geen watje hoor, als iemand dat soms mocht denken.
Maar volgens de aardige mevrouw is het alleen maar positief als ik het voel. Lekker positief, ga d'r zelf liggen!!! Nee hoor, ik kreeg volledige uitleg over zenuwuiteinden die nadat ze zijn doorgesneden ook weer aan elkaar kunnen groeien. Uitleg over fantoompijn en/of -jeuk.
Over de oorzaak van fantoompijn is inmiddels duidelijk dat het hersengebied dat oorspronkelijk correspondeerde met het geamputeerde lichaamsdeel nog actief is en chronisch of af en toe geactiveerd wordt De hersenen interpreteren dit alsof het geamputeerde lichaamsdeel er nog is en pijn doet.
Zo dat was even een beknopte uitleg! Voor wie het nog niet wist. Hihi.
Na ruim anderhalf uur in de stoel en twee bakkies kruidenthee verder is het begin er. Jep... het begin. Miek dacht even dat het in één keer kon, maar ook dat is niet waar. Er staan ongeveer 3 sessies voor omdat de huid het pigment als het ware absorbeert waardoor de kleur terugloopt en opnieuw moet worden ingevuld. Maar de aardige mevrouw heeft ook gelijk het littekentje van het kleine brandwondje dat ik opgelopen heb tijdens de operatie netjes een beetje ingekleurd. Ziet er nu nog een beetje rood uit, maar dat komt allemaal goed. Alles komt altijd allemaal goed.
En daar ben ik ook van overtuigd. Dus op naar de volgende sessie ergens in november!
Oh ja, en toen was er ook nog die aardige mevrouw fysiotherapeut, die mij ook zo nodig pijn moest en na 20 minuten vond dat het wel genoeg was, omdat ze mijn gezicht regelmatig zag vertrekken. Leuk allemaal en alles komt goed. Kan het ook met een beetje minder pijn. Zelfs sporten deed pijn gisteravond na een week vakantie. Het leek wel of de zee nog in mijn benen zijn, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet gevoeld heb. Ik had nog wel een paar weken op zee kunnen zitten. Hoge golven vind ik echt geweldig en vooral van een varende boot afspringen, omdat de golven te hoog waren om van de boot in de zodiac te stappen. Binnenkort op mijn blog een paar fotootjes plaatsen van de laatste vakantie.
Enne... eigenlijk ben ik weer aan vakantie toe, maar er moeten eerst weer wat centjes verdiend worden!

dinsdag 25 oktober 2011

New experience...

Jeetje, ik schrik er bijna van, zo lang is het geleden dat ik heb geblogged. Maar ik heb op mijn manier dan ook best een druk leventje... Vakantie, vakantie en nog een keer vakantie. Net terug van mijn derde tripje van dit jaar. Wel allemaal korte vakanties. Dus maar weer eens ernstig na gaan denken over een langere vakantie. Maar dat zal pas in 2012 gaan gebeuren. Het blijft geen feest. Nu nog nagenieten van alle foto's die geduldig in de digitale schoenendoos liggen te wachten tot ze een keer gesorteerd worden en misschien in een fotoboek terecht komen.
En binnenkort volgt er vast een soort van reünie waarbij alle stoere verhalen weer boven tafel komen.
Maar goed, back to normal life. Althans een poging daartoe! Ik en normal life, best een lastige combinatie, whahaha!
Maar de zenuwen beginnen vandaag voor het eerst een beetje op te spelen voor de afspraak van vanmiddag om twee uur. Yes, my first two and at the same time my last two tattoos! De zogenaamde puntjes op de i. Exciting! Een hele nieuwe ervaring dus.
Zo benieuwd.... En nee, er komen geen foto's van mijn tattoos op facebook of zo, waar iedereen ze kan bewonderen. Too private. Maar goede vriendjes en vriendinnetjes mogen het uiteraard wel zien als ze dat willen.
Dus nu maar weer even aan het werk, proberen hierin wat afleiding te vinden en niet al te veel denken aan vanmiddag! Druk genoeg, gisteren een hele lange dag gehad en morgen weer een lange dag, goed voor de overuren en de extra inkomsten. Kan ik tenminste weer op vakantie :-)
PS. Vanavond trouwens ook weer op de 'pijnbank' bij de fysio. Maar het schijnt goed te zijn, hihi....

woensdag 24 augustus 2011

Was het maar morgen.... "aanvulling 25-08.... en dat is het nu"

Vanmorgen poepie zenuwachtig... ik moest voor een ingreep die ongeveer een uurtje zou duren naar het ziekenhuis. Jeetje, ik hield echt niet op met praten en op het moment dat ik van de wc afkwam moest al weer, zenuwpies noemen ze dat. Bijna niet gegeten en om kwart voor 8 in de auto. Kom ik op de afdeling voor dagopname krijg ik een bed toegewezen. Wat nou bed, ik blijf hier niet hoor, ik ga straks gewoon naar huis!!!! Oh ja en zo'n dom ziekenhuis schort met meer gaten dan stof, of ik dat aan wilde trekken.... Wat nou schort, ga ik dus ook niet aantrekken, ik mocht in mijn eigen kleren komen. Nou ik moest het voor alle zekerheid maar mee nemen naar de behandelkamer en okay... ik hoefde niet in een bed naar beneden, ik mocht ook in een rolstoel. Hé joh, ik mankeer niets aan mijn benen, ik kan gewoon lopen. Weet je wat, dan duw ik wel een lege rolstoel voort! Maar eerst een intake gesprek... Mevrouw u komt hier voor gjersjrkjemk.... weet ik veel wat dat is, het had iets met gynaecologie te maken. Nou daar kwam ik niet voor. Oh sorry mevrouw, dit is het dossier van uw buurvrouw... Ook leuk om te weten waarvoor zij hier is. Nee ik kom voor mijn borsten, weet u nog... de finishing touch. Uw gewicht, uw lengte... alweer, die gegevens heeft u toch, ik ben heus niet langer geworden hoor sinds de laatste keer! Maar goed, achteraf kon ik er om lachen. Om kwart over negen mocht ik naar beneden, gewoon naar de poli. Rob in het stoeltje, leeg zag er toch maar dom uit en ik door gang racen, zo de lift in. Wieltje liep vast tegen de voetsteun waar er maar één van was, gewoon een beetje sjorren en los was-ie weer. In de wachtkamer van de poli aangekomen waren er gelijk mensen die bereid waren om plaats te maken voor Rob in zijn rolstoel, waarop ik zei... "Ja kom er nu maar uit, je kan gewoon lopen joh!" Whahahahaha, je had die gezichten moeten zien, lol.
Maar ik was niet minder zenuwachtig, dus ik kakelde maar door. Ja hoor... mevrouw Noordanus, u mag mee komen... en meneer, weet u zeker dat u erbij wilt blijven... moeten we misschien voor u ook een stoel regelen! What the f*ck, is het dan zo heftig?
Het verdoven was niet bepaald een pretje en ik bleef ondertussen maar doorkletsen. Maar gelukkig werkte die prikjes en kon meneer de boetseer chirurg gewoon zijn werk doen. Ik vroeg nog of hij ook aan origami deed, want daar leek het op. Maar uiteindelijk heb ik nu twee heuse nieuwe tepels, echt wel knap. Het hele boeltje afgedekt, met een vreemd gaasje, een sponsje met een gat er in en daarover een doorzichtige pleister, net een venstertje, zodat het litteken (want dat is wat hij heeft gemaakt) mooi kan genezen. De ingreep is achteraf best wel meegevallen. Een uurtje terug naar de zaal om te zien of ik geen nabloeding zou krijgen. Nee dus, ik mocht om kwart voor 12 al naar huis. Thuis lekker stokbroodje uit de oven gegeten met Italiaanse ham en kaas, jammie. Rob naar huis en ik nog lekker even niksen op de bank... Toch even kijken hoe het er uit ziet. NEEEEEEEEE.... een nabloeding aan de linker kant! Gelijk de boetseerdokter gebeld en ik moest direct terugkomen naar de poli boetseertechnieken. Nadine eerder van haar werk gerukt, was gelukkig geen probleem, en die is met me mee gegaan. Ik mocht gelijk doorlopen, je had die smoelen moeten zien van de mensen die nu in een overvolle wachtkamer hoogstwaarschijnlijk al te lang zaten te wachten, huh... waarom mag zij zonder wachten gewoon doorlopen??? Ja, sommige mensen hebben nu eenmaal voorrang, wen er maar aan! Verband vervangen.... en ondertussen was rechts ook gaan nabloeden, dus twee vliegen in één klap.
Richting huis en op de terugweg gelijk even boodschappen gedaan... Thuis, toch weer even in de spiegel kijken. Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, niet weer! Links is weer aan het nabloeden, mag niet en wil ik niet. Gelijk gebeld... bandje! Dus nu moet ik wachten tot morgen, maar ik weet nu het antwoord al... kom maar direct langs. Kan ik lekker wel weer "voordringen" en die verbaasde gezichten in de wachtkamer aangapen, hihihi."

Aanvulling 25-08:
Vanmorgen ging alles weer goed, geen problemen meer, behalve dan even rustig aan doen, geen gekke dingen. Word wel moeilijk voor mij, want ik hou van gekke dingen ;-)